Bilmeyenlar için söyleyelim, sosyal imleme siteleri internette gezerken rastlayıp paylaşasımız gelen bağlantıları paylaştığımız ortamlardır. Bu kısa fakat bir o kadar da garip tanım yeterli olmadıysa sizi şöyle alalım. Özellikle digg ile başlayan bu yeni akım çok geçmeden ülkemizde de birçok klonla boy gösterdi. Özellikle pligg adındaki hazır sistemin çıkışıyla yarım saatlik bir çalışmayla sosyal imleme sitesi hazırlamak mümkün oldu ki zaten yerli versiyonların hepsi bu altyapıyı kullanmakta - biri hariç, o birinden birazdan bahsedeceğim. Fakat gelin görün ki bu sitelerden hiçbiri yurtdışındaki seleflerinin yanına yaklaşamadı. Mevcut yerli örneklere bakarsanız 2-3 oy alan yazıların popüler statüsüne geçebildiğini görüyoruz. Oysa örneğin digg gibi bir sitede popüler olabilmek için en az 3 haneli oylar almak gerekebiliyor. Hal böyle olunca da Türk sosyal imleme siteleri birer hayalkırıklığı olmaktan öteye gidemedi. Halihazırda gözüme çarpan en aktif sosyal imleme sitesi webiket.net. Onun da popülaritesi benzersiz gelir paylaşım modelinden kaynaklanıyor. Buradan şu sonuç çıkıyor ki paranın gücü yine kazanmıştır arkadaşlar :)

Herneyse, gelelim konunun beni ilgilendiren kısmına. Yukarıda bahsetmeye çalıştığım ve hazır yapı kullanmayan tek sosyal imleme sitesi ise bizim yapmaya çalıştığımız inter.net.im olmuştu. Aslında çalışması diğer tüm sitelerin çıkışından aylar öncesine dayansa da hazır bir yapı kullanmayıp tamamen özgün bir altyapıya sahip olsun istediğimizden böyle bir siteyi geliştirmek aylarımızı aldı. Fakat zaman geçtikçe bu tarz bir sitenin sahiplerinden biri olarak şunu farkettim ki bizde sosyal imleme siteleri ne yazık ki blog yazarlarının ve site sahiplerinin fazladan hit almak için kullandığı bir mecradan öteye gidemedi. Zaten bu sitelere gelen ziyaretçilerin büyük çoğunluğu da arama motorlarından geliyor. Peki neydi sosyal imleme sitelerine karşı bu antipatimizin sebebi? Bana kalırsa büyük oranda sebep özgün içerik üretemiyor olmamızdan kaynaklanıyor. Yani Türkçe içerikte paylaşacak ilginç şeyler o kadar az ki, hele ki bunlardan popüler olabilecek özgünlüğe sahip olanlar daha da az. Hal böyle olunca onlarla ifade edilebilecek sosyal imleme sitelerimiz artık neredeyse atıl olmuş durumda.

Mevcut durumu anlatabilmeyi başardıysam şimdi gelelim çözüm yollarına. Aslında düşünce olarak oldukça faydalı bir sistem olan sosyal imleme siteleri nasıl olur da kendini kurtarır? Sanırım bunun için en önemli gereklilik bu sitelerin kendine bir “karakter” yaratabilmesi. Bunu bir örnekle açıklamak gerekirse ülkemizde ekşisözlük bunun en güzel örneği olacaktır sanırım. Yazmak zahmetli bir iştir, özellikle bir karşılığı olmayacaksa. Ben bu karşılığın site kullanıcısına “kendini özel hissettirme” yoluyla verilebileceğini düşünüyorum. Evet biraz kurnazca bir yöntem, fakat işe yaradığı görülmüştür. İnsanların yazdığında kendini özel hissedebileceği bir ortam yaratmak da tamamen zaman ve özen istiyor. İşin bu kısmını site sahiplerine bırakıyorum ve sıyrılıyorum. Bir başka zorunluk da im girişini olabildiğince kolaylaştırmaktır. Yani belki 1-2 tık ile imleme işlemi bitmeli. Yine bunun için araçlar geliştirmek şart gibi. Ve tabi en etkili yöntemlerden biri maddi getiri. Bu belki webiket.net tarafından yapıldığı gibi gelir paylaşımıyla, belki ödüllendirmeyle, ya da şu an aklıma gelmeyen bir başka yöntemle yapılabilir. Son olarak yapılabileceklerden bir başkası yurtdışındaki sitelerde dahi örneği olmayan tamamen yenilikçi bir yaklaşımla çok farklı bir metod bulmak olabilir ki bu da tamamen site sahiplerinin yaratıcılığına kalmış.

Bana kalırsa ülkemizde sosyal imleme sitesine olan ihtiyaç karşılanmış değil. En azından yurtdışı merkezli siteler Türkçe versiyonlarını çıkarmayı akıl etmeden elini çabuk tutacak olanlar bu pastadan pay alabilir. Ancak şunu da belirtmem gerekir ki öncelikle Türkçe içeriğin zenginleşmesi gerekiyor. Ne yazık ki bunun için de uzunca bir süre daha sabretmek gerekiyor.

Peki bir site sahibi olarak ben ne mi yapacağım? Galiba ben çoktan pes ettim :)

TED konferansını bilir misiniz bilmem. Açılımı Teknoloji-Eğlence-Dizayn olan konferans ilk olarak 1984 yılında yapılmış. Zamanla konferansın içeriği genişleyerek dünyanın çeşitli ülkelerinden konuşmacıların herhangi bir konu hakkında fikirlerini paylaştığı bir platform haline gelmiş. Bu konuşmalara ted.com adresinden erişmek mümkün. Gerçekten de ilham alınası bazı şeyler var, mutlaka göz atın derim.

Benim asıl bahsetmek istediğim konuysa daha başka. TED konferanslarının birinde hayalini paylaşan Jehane Noujaim yapmak istediği şeyi kısaca şöyle açıklamış : “Dünyaya bir de diğer insanların gözünden bakmak”. Bunun için gerekli olan tek şeyin çekilecek kısa filmler olduğunu düşünen Jehane Noujaim bunun için bir organizasyon başlatmış ve adına da Pangea Day demiş. Dünyanın her tarafından insanların paylaşımıyla oluşacak listeden 30 film seçilerek 10 Mayıs günü 4 saatlik bir gösteriyle insanlara sunulacak. Konser gibi aktivitelerle de desteklenecek organizasyon gerçekten de insalara sesini duyurmak için bir fiırsat. Bu filmlerle biraz olsun insanların birbirini daha iyi anlayacağı umuluyor. Organizasyonun ismi de dünyanın birzamanlar tek bir kara parçası olduğu duruma verilen isimden geliyor.

Kampanya için hazırlanan tanıtımda ülkemizdeki bir şehit cenazesinden de görüntü var. Tanıtım filminin tam olarak 1:23. saniyesindeki sahne gerçekten inanılmaz. Üzerinde belki de günlerce tartışmamız gereken, oturup insanlığımızı tekrar gözden geçirmemizi gerektirecek türden. Muhtemelen Iraklı küçük bir kız, saçları dibine kadar kesilmiş, kendinden birkaç beden büyük bir kıyafetin içinde. Amerikalı asker elindeki aletle küçük çocuğun üzerinde bomba arıyor. Ve o neler olduğunu anlamaya çalışırcasına, insanoğlunun en saf haliyle öylece duruyor… Gerçekten bu sahne üzerinde bile konuşulacak çok şey var ama zaten bu organizasyonun amacı da bu değil mi? Sözlerle anlatılamayacakları kısa filmle anlatmak.

Organizasyonda gösterilmeyi hakeden yapımlara aynı zamanda 20.000$ ödül ve çektiği kısa filmi belgesel haline getirmesi için fırsat vadediliyor.

Konuyla ilgili bir de Youtube grubu kurulmuş. Bence bu organizasyonda mutlaka bizden bir kısa film de yer almalı.

Amerika’da yaşayan yazılımcı, yüksek makina mühendisi Erden Eruç ofis yaşamından sıkılınca hayatına yeni bir yön verip insanın isteyince neler yapabileceğine örnek bir maceraya başladı geçenlerde. Around-n-Over adını verdiği bu macerayla tüm dünyayı kas gücüyle dolaşıp aynı zamanda her kıtanın en yüksek zirvelerine tırmanmayı düşünüyor. Yolculuk 1 Temmuz’da San Francisco’dan başladı ve o günden bu yana Erden Eruç küreklere asılarak okyanusta yapayalnız Avustralya’ya doğru yol alıyor. Son durumunu bir harita ve blog vasıtasıyla bizlerle paylaşıyor. Yolculuğun tek amacıysa özellikle gençlere insanın isteyince neler yapabileceğini gösterebilmek, bir anlamda ilham verebilmek. Erden Eruç yolculuğa Amerika kıyılarından başladığı için kayığına Türk bayrağı koyamadığından çözümü küreklerine türk bayrağı boyatarak bulmuş. Umarım yıllar sürecek macerasında başarılı olur.

Gitmeden önce uzun uzadıya araştırmış olsam da çok da doyurucu bilgi bulamadığım Kabak Koyu hakkında kısa ziyaretim sırasında gözlemlediklerimi paylaşayım. Belki gizli kalması herkesin hayrınadır çünkü Kabak Koyu için özetle Olimpos’un keşfedilmeden önceki hali diyebiliriz. Neyse ki ulaşımı zahmetli, konaklaması konforsuz olduğundan bu zahmete katlanamayacak olanlar gelemiyor henüz.

Devamını oku »

İnsanlık tarihinin en etkili protestolarından biridir şimdi anlatacaklarım. Yıl 1968, yer Mexico City olimpiyatları. İki siyahi atlet az önce kazandıkları altın ve bronz madalyaları almak üzere podyuma çıkmış. Birinin sağ elinde, diğerinin sol elinde birer siyah eldiven, yumruklar sıkılmış, başlar önde. Hemen tahmin edileceği üzere her ikisi de Amerikalı olan atletlerin o yıllarda ülkelerindeki ırkçılığa karşı yapılmış bir protestoydu bu. Ve bundan sonrası bilindik senaryo; atletler olimpiyatlara siyaset karıştırmakla suçlanır ve kariyerlerine bir kalemde son verilir. Daha sonrası da gelen ölüm tehditleri, Tommie Smith ve John Carlos‘un yıllarca yaptıkları bu protestonun cezasını öyle ya da böyle çekmeleri.

Unutulmaz karelerde yerini alan bu protesto görüntüsünde belki herkesin gözardı ettiği bir nokta var ki o da solda yüzünde açık bir suçluluk ifadesiyle duran beyaz atlet. Peter Norman isimli Avustralyalı atlet 3 Ekim günü öldüğünde ardında güzel bir dostluk hikayesi de bırakmıştı.
Devamını oku »